[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 20، شماره 12 - ( 12-1394 ) ::
جلد 20 شماره 12 صفحات 1048-1056 برگشت به فهرست نسخه ها
مقایسه اثر ناپروکسن و پردنیزولون در درمان سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط
پرویز یزدان پناه1، حمید رضا غفاریان شیرازی2، احسان یعقوبی1، مرضیه اخلاق1
1- دانشگاه علوم پزشکی
2- دانشگاه علوم پزشکی ، gshr3@yahoo.com
چکیده:   (9101 مشاهده)

زمینه و هدف: سندرم تونل کارپ به گیر افتادن عصب میانی در تونل کارپ مچ گفته می شود.نشانه های این سندرم شامل گزگز ،مورمور،ضعف یا درد در مچ و انگشتان می باشد.درمان های این سندرم شامل استراحت،اجتناب از فعالیت های تکراری،اسپلینت،دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی،تزریق استروئید در مفصل و جراحی می باشد.هدف این مطالعه مقایسه اثر پردنیزولون خوراکی و ناپروکسن(از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی) در درمان سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط بود.

روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که 44 بیمار که دچار سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط به دو گروه تقسیم به طور تصادفی شدند:گروه اول(22 نفر) که 1000 میلی گرم ناپروکسن روزانه به مدت 4 هفته و گروه دوم(22 نفر) که پردنیزولون خوراکی روزانه 20 میلی گرم به مدت 2 هفته و سپس 10 میلی گرم روزانه به مدت 2 هفته بعدی دریافت کردند. سه بیمار از گروه دوم در مدت درمان از ادامه همکاری منصرف شدند.ارزیابی نتایج درمان 2 ماه بعد از اتمام درمان انجام شد.   داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. برای توصیف داده ها از جداول توزیع فراوانی و برای تحلیل داده ها از آزمون کای مربع استفاده شد.

یافته ها: 36 نفر ( 87.8 % ) از بیماران مذکر و بقیه مونث بودند.بررسی الکترودیاگنوستیک در شروع درمان  در 16 دست طبیعی،در 19 دست سندرم تونل کارپ خفیف و در 47 دست سندرم تونل کارپ متوسط بود.کاهش نشانه های سندرم تونل کارپ در گروه دریافت کننده پردنیزولون  به طور معنادار بیشتر از گرو دریافت کننده ناپروکسن بود. در گروه دریافت کننده ناپروکسن،15 دست (34.1%) بهبود و در گروه پردنیزولون 22 دست (57.9%) بهبودی مشاهده گردید که تفاوت معنی داری وجود داشت.

نتیجه گیری: آثار درمانی،تسکین نشانه ها و کاهش شدت مرحله سندرم تونل کارپ در بیمارانی که پردنیزولون دریافت کرده بودند در مقایسه با دریافت کنندگان ناپروکسن به طور معناداری بیشتر بود.عوارض در دو گروه اختلاف معنی داری نداشتند. این یافته ها با اکثر مطالعات مشایه همخوانی داشته است.

واژه‌های کلیدی: سندرم تونل کارپ، ناپروکسن، پردنیزولون
متن کامل [PDF 149 kb]   (1016 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1394/10/1 | پذیرش: 1394/11/17 | انتشار: 1394/12/2
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

yazdan panah P, ghafarian shirazi H, Yaghobi E, Akhlagh M. The Effect of Naproxen and Prednisolone in the Treatment of Mild to Moderate Carpal Tunnel Syndrome. Armaghane danesh. 2016; 20 (12) :1048-1056
URL: http://armaghanj.yums.ac.ir/article-1-1193-fa.html

یزدان پناه پرویز، غفاریان شیرازی حمید رضا، یعقوبی احسان، اخلاق مرضیه. مقایسه اثر ناپروکسن و پردنیزولون در درمان سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط. ارمغان دانش. 1394; 20 (12) :1048-1056

URL: http://armaghanj.yums.ac.ir/article-1-1193-fa.html



بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.
دوره 20، شماره 12 - ( 12-1394 ) برگشت به فهرست نسخه ها
ارمغان دانش Armaghane danesh
Persian site map - English site map - Created in 0.03 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 4331