|
اثربخشی آموزش تاب آوری بر خودتنظیمی و امید به زندگی دانش آموزان پسر متوسطه اول با گرایش خودکشی
|
منصور سودانی1   ، شجاع پذیرش2 |
1- دانشگاه شهید چمران اهواز ، sodani_m@scu.ac.ir
2- دانشگاه شهید چمران اهواز |
|
|
چکیده: (18 مشاهده) |
هدف: خودتنظیمی و امید به زندگی از عوامل روان شناختی مؤثر در کاهش آسیب های هیجانی و گرایش به خودکشی در نوجوانان به شمار می روند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش تابآوری بر خودتنظیمی و امید به زندگی دانشآموزان پسر متوسطه اول با گرایش خودکشی در منطقه دیشموک انجام شد. روش: این پژوهش به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پسر متوسطه اول در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که از بین آنها، ۶۰ نفر که در پرسشنامه تمایل به خودکشی اورباخ و همکاران نمره بالایی کسب کرده بودند، بهصورت تصادفی انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل(هر گروه 30 نفر) تقسیم شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظیمی میلر و براون و پرسشنامه امید به زندگی میلر و پاورز بود. گروه آزمایش در طی 13 جلسه 90 دقیقه ای تحت آموزش تابآوری قرار گرفت و گروه کنترل مداخلهای دریافت ننمود. پسآزمون و آزمون پیگیری نیز برای هر دو گروه اجرا شد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی در نرمافزار SPSS26 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که میانگین خودتنظیمی در گروه آزمایش از 183/70 در پیش آزمون به 202/93 در پس آزمون و 203 در آزمون پیگیری افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل کاهش اندکی داشت و از 184/093 در پیش آزمون به 183/86در پس آزمون و 182/06 در مرحله پیگیری رسید؛ همچنین میانگین امید به زندگی در گروه آزمایش از 133/10 در پیش آزمون به 161/73در پس آزمون و 159/93 در آزمون پیگیری افزایش یافت در حالی که در گروه کنترل کاهش مشاهده شد و از 124/56 در پیش آزمون به 126/63 در پس آزمون و 131/03 در آزمون پیگیری رسید. نتایج تحلیل واریانس نشان داد اثر زمان بر خودتنظیمی معنادار است (0/001=P ،10/921=F) و همچنین بر امید به زندگی نیز معنادار می باشد (0/001=P ،102/926=F). اثر تعامل گروه و زمان نیز برای هر دو متغیر معنادار بود (0/001>P). هم چنین، نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی حاکی از آن بود که افزایش معنادار در میانگین نمرات خودتنظیمی و امید به زندگی در گروه آزمایش تا زمان پیگیری نیز حفظ شده است. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد آموزش مبتنی بر تابآوری میتواند بهعنوان روشی مؤثر و ماندگار برای ارتقای خودتنظیمی و امید به زندگی در دانشآموزان متوسطه اول با گرایش به خودکشی مورد استفاده قرار گیرد.
|
|
| واژههای کلیدی: آموزش تابآوری، خودتنظیمی، امید به زندگی، گرایش به خودکشی، دوره متوسطه اول |
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی
دریافت: 1404/4/10 | پذیرش: 1405/3/9 | انتشار: 1405/4/30
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
