1- گروه بیولوژی و کنترل ناقلین، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام. ایران. 2- مرکز تحقیقات ارتقاء سلامت زاهدان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، زاهدان، ایران ، jalilnejati@yahoo.com
چکیده: (32 مشاهده)
زمینه و هدف: میازیس به عنوان یک بیماری انگلی ناشی از تهاجم لارو مگسها به بافتهای زنده یا مرده انسان و حیوانات، تهدیدی جدی برای سلامت عمومی بهویژه در مناطق گرمسیری و جوامع محروم محسوب میشود.. این مطالعه با هدف مرور میازیس انسانی و برخی از روش های پیشگیری و درمانی آن انجام گردید. روش بررسی: در این مطالعه مروری روایتی، پس از جستجوی پایگاههای استنادی و وبگاههای نمایهسازی رایج فارسی و انگلیسی و اعمال معیارهای ورود و خروج، در نهایت 53 مطالعه مرتبط با میازیس انسانی که در بازه زمانی 2015 لغایت 2024 منتشر شده بودند، انتخابگردیدند. یافته ها: میازیس بیشتر در مناطق گرمسیری با شرایط بهداشتی نامناسب شیوع دارد و خانوادههای کالیفوریده و سارکوفاژیده از عوامل اصلی آن هستند. شناسایی لارو (ماگوت) در بافت آلوده روش قطعی تشخیص است. با اینحال تکنیکهای مولکولی و تصویربرداری در موارد پیچیده کاربرد دارند. بهسازی محیط، استفاده از مواد دافع حشرات و آموزش بهداشت به جوامع پرخطر مؤثرترین راهکارها هستند.حذف مکانیکی لاروها (با روشهای جراحی، ساکشن یا انسداد اسپیراکل با پارافین) همراه با داروهای ضدانگلی مانند ایورمکتین (بهویژه در موارد شدید) و آنتیبیوتیکها برای عفونتهای ثانویه پیشنهاد میشود. نتیجه گیری: میازیس با وجود شیوع محدود، به دلیل عوارض بالقوه شدید و ارتباط با فقر، نیازمند برنامهریزی بهداشتی یکپارچه است. ترکیب راهکارهای پیشگیرانه (کنترل مگسها و ارتقای بهداشت محیط) با روشهای درمانی دقیق (تشخیص زودهنگام و حذف کامل لارو) میتواند بار بیماری را کاهش دهد. مطالعات آینده نگر برای ارزیابی کارایی درمانهای نوین و کاربردهای بالقوه لاروها در پزشکی پیشنهاد میشود.