:: دوره 21، شماره 2 - ( 2-1395 ) ::
جلد 21 شماره 2 صفحات 114-122 برگشت به فهرست نسخه ها
اثرمحافظتی پاراآمینوپروپیوفنون بر تغییرات هورمون های گنادوتروپین و تستوسترون در اثر تشعشعات گاما در موش صحرایی بالغ
بدریه شجاعی1، الهه سامانی جهرمی2، سمانه ذوالقدری جهرمی3
1- گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد جهرم، جهرم، ایران
2- باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد جهرم، دانشگاه آزاد اسلامی، جهرم، ایران
3- گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد جهرم، جهرم، ایران ، Z.Jahromi@ibb.ut.ac.ir
چکیده:   (3236 مشاهده)

زمینه و هدف: در دهه های اخیر تحقیقات زیادی در جهت جلوگیری از آثار تخریب پرتوهای یونیزان بر روی بافت های بدن صورت گرفته که یکی از آنها استفاده از مواد محافظت کننده در مقابل پرتو قبل از تابش اشعه می باشد. در این پژوهش اثرات پاراآمینوپروپیوفنون (PAPP) به عنوان محافظت کننده در مقابل پرتو بر تغییرات هورمون های گنادوتروپین و تستوسترون مورد بررسی قرار گرفته است.

روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 70 سر موش صحرائی نر بالغ ویستار انجام شد. موش ها به طور تصادفی به 10 گروه هفت تائی تقسیم شدند. به گروه کنترل آب و غذا داده شد و هیچ ماده آزمایشی خاصی خورانده یا تزریق نشد. گروه شاهد حلال (اتانول 96٪)تزریق شد. گروه های 3، 4 و 5، به ترتیب مقادیر mg/kg 40، 20، 10 پاراآمینوپروپیوفنون (PAPP)  تزریق شد. گروه 6: تحت تأثیر اشعه گاما (به میزان 2 گری) قرار گرفتند. گروه 7: 1 سی سی اتانول دریافت کردند پس از گذشت نیم ساعت تحت تأثیر اشعه گاما (به میزان 2 گری) قرار گرفتند. گروه های 8، 9 و 10: این گروه ها به ترتیب PAPP با غلظت mg/ml/kg 40، 20،10 تزریق شد. بعد از گذشت نیم ساعت تحت تأثیر اشعه گاما (به میزان 2 گری) قرار گرفتند. همه تزریق ها برای مدت 3 روز انجام شد. از تمام گروه ها در پایان دوره آزمایش خون گیری شد و میزان هورمون های تستوسترون، FSH  وLH مورد سنجش قرار گرفت.آنالیز آماری توسط نرم افزار 19 SPSS صورت پذیرفت.

یافته ها: در گروه تیمار با اشعه گاما با شدت 2 گری، میزان هورمون های LH، FSH و تستوسترون در مقایسه با گروه کنترل به صورت معنی دار (05/0 P≤) کاهش یافت. در گروه های تیمار شده با پاراآمینوپروپیوفنون (PAPP)  و تشعشعات گاما، از غلظت کم به زیاد(PAPP)، به تدریج بر سطح هورمون های FSH، LH، تستوسترون افزوده شده به طوری که در غلظت حداکثر، سطح هورمون به سطح کنترل نزدیک شده است.

نتیجه گیری: PAPP توانسته آسیب های ناشی از تشعشعات گاما بر میزان هورمون تستوسترون،LH و FSH را کاهش دهد و اثر حفاظتی آن وابسته به دوز مصرفی می باشد. به نظر می رسد PAPP با کاهش اکسیژن رسانی و ایجاد هیپوکسی، سلول ها و بافت ها را از اثرات زیانبار رادیکالهای آزاد که تحت تأثیر تشعشعات گاما حاصل می شوند حفظ می کند.

واژه‌های کلیدی: تشعشات گاما، پاراآمینوپروپیوفنون، تستوسترون، FSH، LH
متن کامل [PDF 444 kb]   (1149 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی
دریافت: ۱۳۹۴/۲/۲۸ | پذیرش: ۱۳۹۵/۲/۴ | انتشار: ۱۳۹۵/۲/۲۰


XML   English Abstract   Print



دوره 21، شماره 2 - ( 2-1395 ) برگشت به فهرست نسخه ها