زمینه و هدف: دنچر استوماتیت شایعترین عفونت قارچی دهانی در سالمندان است که عمدتاً توسط کاندیدا آلبیکنس ایجاد میشود. هدف از این مطالعه بررسی فعالیت ضدقارچی عصاره هیدروالکلی میوه درخت بنه (Pistacia atlantica) در مقایسه با نیستاتین علیه ایزولههای بالینی کاندیدا آلبیکنس جداشده از بیماران مبتلا به دنچر استوماتیت بود. مواد و روشها: از ۱۹ بیمار سالمند مبتلا به دنچر استوماتیت نمونهبرداری شد. ایزولههای کاندیدا با کشت روی سابورو دکستروز آگار، کرومآگار کاندیدا، تست جرم تیوب و رشد در ۴۲ درجه سانتیگراد شناسایی و تأیید شدند. در نهایت ۱۰ ایزوله کاندیدا آلبیکنس بهدست آمد. عصاره هیدروالکلی میوه بنه با روش ماسراسیون تهیه و حساسیتسنجی به روش براث میکرودیلوشن (CLSI M27-S4) در محیط RPMI ۱۶۴۰ در سه تکرار انجام گرفت. به منظور مقایسه میزان MIC ترکیب مورد مطالعه با داروی نیستاتین از نرم افزار SPSS V20 استفاده گردید. بدین منظور، نرمالیتی داده ها با آزمون شاپرویلک مورد ارزیابی قرار گرفت و سپس از آزمون نان پارامتریک برای مقایسه بین گروه ها استفاده گردید. یافتهها: دامنه MIC عصاره بنه ۱–۲ میلیگرم بر میلیلیتر، MIC۵۰ ،۱ و MIC۹۰ برابر با ۲ میلیگرم بر میلیلیتر بود. دامنه MIC نیستاتین ۰٫۱۲۵ تا بیش از ۴ میکروگرم بر میلیلیتر، MIC۵۰ ،۰٫۱۲۵ و MIC۹۰ ،۲ میکروگرم بر میلیلیتر بود. تفاوت بین MIC دو ترکیب از نظر آماری معنیدار بود (آزمون ویلکاکسون، p=۰٫۰۰۴). نتیجهگیری: عصاره هیدروالکلی میوه درخت بنه فعالیت ضدقارچی قابلتوجهی علیه ایزولههای بالینی کاندیدا آلبیکنس دارد، هرچند بهطور معنیداری ضعیفتر از نیستاتین عمل میکند. این عصاره میتواند بهعنوان مکمل یا پایهای برایتوسعه فرآوردههای گیاهی ضدقارچی موضعی مورد بررسی بیشتر قرار گیرد.
KHAJEHZADEH F, BAZYAR R, GHARGHANI M, PANAHI E, BARDANIA H. The Effect of Hydroalcoholic Extract of Pistacia atlantica Fruit (Bene) on Clinical Isolates of Candida albicans from Patients with Denture Stomatitis Compared to Nystatin. armaghanj 2026; 31 (2) URL: http://armaghanj.yums.ac.ir/article-1-3739-fa.html
خواجه زاده فاطمه، بازیار رضا، قرقانی مارال، پناهی کوخدان اسماعیل، بردانیا حسن. تاثیر عصاره الکلی میوه Pistacia atlantica (بنه) بر روی ایزوله های بالینی کاندیدا آلبیکنس جدا شده از مبتلایان به دنچر استوماتیت در مقایسه با نیستاتین. ارمغان دانش. 1404; 31 (2)