:: دوره 24، شماره 1 - ( 1-1398 ) ::
جلد 24 شماره 1 صفحات 1-16 برگشت به فهرست نسخه ها
تأثیر کابرگولین بر روی سیمای بالینی و ایمونولوژیک در آرتریت روماتوئید القا شده در رت‌های نر ویستار
اسماعیل شفتالود1 ، سید میثم ابطحی فروشانی 2، نوروز دلیرژ1
1- گروه میکروب‌شناسی،دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2- گروه میکروب‌شناسی،دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران ، : sm.abtahi@urmia.ac.ir
چکیده:   (898 مشاهده)
زمینه و هدف: به اثرات ضدالتهابی آگونیست‌های دوپامینی D2 در برخی از بررسی‌ها اشاره شده است. هدف از این مطالعه ارزیابی اثرات تجویز کابرگولین(به عنوان آگونیست قوی گیرنده­های D2) بر روی سیمای بالینی و پاسخ‌های ایمنی در آرتریت روماتوئید(RA) القا شده در رت­های ویستار بود.
 
روش بررسی: در این مطالعه تجربی، جامعه مورد مطالعه شامل 40 رأس رت نر ویستار با محدوده وزنی 160 تا 180 گرم بود. حیوان‌ها به صورت تصادفی در چهار گروه 10 تایی شامل گروه کنترل(سالم)، گروه مبتلا به RA و درمان شده با PBS، گروه مبتلا و درمان شده با کابرگولین(50 میکروگرم بر کیلوگرم؛ خوراکی) و در نهایت گروه مبتلا درمان ­شده با پردنیزولون(10ـ میلی‌گرم بر کیلوگرم خوراکی) قرار گرفتند. تغییرات شدت بیماری و تغییرهای دما به صورت سه روز در میان ثبت گردید. کلیه درمان­ها از روز هفتم پس از القا و مشاهده علایم التهاب کف پا در تمامی‌رت­ها آغاز گردید. در انتها سرم رت‌ها به منظور سنجش سطوح نیتریک اکساید(شیوه گریس)و میلوپراکسیداز( ارزیابی توان احیای احیای پراکسید هیدورژن)جداسازی شد. سلول‌های طحالی نیز به منظور ارزیابی شدت تکثیر لنفوسیتی(به شیوه احیایMTT)، شدت انفجار تنفسی(به شیوه احیایNBT) و قابلیت فاگوسیتوز نوترال رد  در شرایط استریل جدا شدند. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آزمون‌های آماری کروسکالوالیس و آنالیز واریانس یک طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند. 
 
یافته‌‌ها: کابرگولین به صورت برابر با پردنیزولون منجر به کاهش شدت بیماری و میزان ادم کف پا شد(15/0=p). درمان با هر دو تیمار موجب کاهش سطوح نیتریک اکساید(0001/0=p) و میلوپراکسیداز سرمی(0001/0=p)، شدت  قابلیت انفجار تنفسی سلولهای فاگوسیت کننده طحال(002/0=p) و شدت تکثیر لنفوسیت‌های طحالی (02/0=p). در ر­ت‌های تحت درمان  نسبت به رت­های مبتلا و بدون درمان شد. در مورد کاهش شاخص تکثیر لنفوسیتی پردنیزولون قوی‌تر از کابرگولین عمل نمود(001/0=p)، در عوض کابرگولین به طور مؤثری موجب کاهش قابلیت انفجار تنفسی شد(002/0=p). هم‌چنین کابرگولین در کاهش سطوح افزایش یافته برداشت رنگ نوترال رد در سلول­های فاگوسیتیک طحالی در رت­های مبتلا نسبت به پردنیزولون به طور معنی‌داری مؤثرتر عمل نمود(01/0=p).  
 
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مناسب مطالعه در مدل حیوانی، استفاده از داروی کابرگولین به عنوان یک رهیافت سودمند در کنترل بیماری RA  در انسان مطرح می­ گردد. 
 
 
واژه‌های کلیدی: آرتریت روماتوئید، کابرگولین، پردنیزولون، رت ویستار.
متن کامل [PDF 421 kb]   (115 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ایمونولوژی
دریافت: ۱۳۹۷/۱۲/۱۵ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۲/۱۵ | انتشار: ۱۳۹۷/۱۲/۱۵


XML   English Abstract   Print



دوره 24، شماره 1 - ( 1-1398 ) برگشت به فهرست نسخه ها