:: دوره 22، شماره 3 - ( مرداد و شهریور 1396 ) ::
جلد 22 شماره 3 صفحات 282-294 برگشت به فهرست نسخه ها
مقایسه دو شدت تمرین هوازی (کم شدت و شدت بالا) بر بیان پروتئین پری‌لیپین 2 عضله اسکلتی، سطوح سرمی گلوکز و انسولین موش صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوسین
مهدی غفاری1، دکتر ابراهیم بنی طالبی 2، دکتر محمد فرامرزی3، دکتر عبدالناصر محبی4
1- دانشجوی دکتری دانشگاه شهرکرد
2- استادیار دانشگاه شهرکرد ، banitalebi.e@gmail.com
3- دانشیار دانشگاه شهرکرد
4- استادیار دانشگاه شهرکرد
چکیده:   (188 مشاهده)

زمینه و هدف: اختلال متابولیسم چربی در ایجاد مقاومت به انسولین در عضلات اسکلتی نقش مهمی ایفا می­کند و پروتئین­های قطره چربی همچون پری‌لیپین 2 (PLIN2) در تنظیم سوخت‌وساز چربی داخل سلولی مؤثر است. از جمله مسیرهای پیشنهادشده برای اعمال اثرات فعالیت استقامتی در بیماری‌های متابولیک، تأثیر فعالیت بدنی بر لیپولیز درون عضلانی است. لذا هدف از این مطالعه مقایسه دو شدت تمرین هوازی (کم شدت و شدت بالا) بر بیان پروتئین پری‌لیپین 2 عضله اسکلتی، سطوح سرمی گلوکز و انسولین موش صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوسین است.

روش‌بررسی: تعداد 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به‌صورت تصادفی ساده به سه گروه شامل دو گروه مداخله (گروه با تمرین استقامتی کم شدت (8=n) و گروه با تمرین تداومی با شدت بالا (8=n)) و یک گروه کنترل (8=n) تقسیم شدند. پس از دیابتی کردن موش‌های صحرایی از طریق تزریق (55 میلی‌گرم بر ازای هر کیلوگرم وزن بدن) داروی استرپتوزوسین به‌صورت درون صفاقی، تمرین استقامتی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته روی موش‌های صحرایی دیابتی اعمال شد. شدت تمرین در گروه کم شدت معادل سرعت 18 متر بر دقیقه (معادل ۵5-۶5 درصد Vo2max)، شدت تمرین در گروه تمرینی با شدت بالا معادل سرعت 34 متر بر دقیقه (معادل ۸5 درصد Vo2max) بود و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را در این مدت دریافت نکردند. بیان نسبی پروتئین پری‌لیپین 2 با تکنیک وسترن بلات انجام شد. جهت تعیین معنی‌دار بودن تفاوت بین متغیرها از آزمون آماری تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.

یافته‌ها: نتایج مقایسه بین گروهی، اختلاف معنی‌داری بین سه گروه در متغیرهای پری‌لیپین ۲ نشان داد (037/0=p). نتایج آزمون تعقیبی بیانگر معنی‌دار بودن نتایج بین دو گروه کنترل دیابتی و گروه دیابتی تمرین با شدت بالا بود (028/0=P)، اما تفاوت معنی­داری در میزان پری‌لیپین ۲ در گروه تمرین کم شدت نسبت به گروه کنترل وجود نداشت (38/0P=). همچنین بین گروه تمرینی کم شدت و با شدت بالا اختلاف معنی‌داری وجود نداشت (38/0=P). نتایج مقایسه بین گروهی، اختلاف معنی‌داری بین سه گروه در سطوح سرومی گلوکز و انسولین نشان نداد (به ترتیب 09/0=p و 28/0=p).

 نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش می‌توان به اثرات تعدیلی تمرینات استقامتی با شدت بالا در افزایش بیان پری‌لیپین 2 در نمونه‌های دیابتی اشاره کرد.

واژه‌های کلیدی: دیابت، پری‌لیپین 2، تمرین استقامتی، تری گلیسیریدهای درون عضلانی، مقاومت به انسولین
متن کامل [PDF 175 kb]   (49 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزش
دریافت: ۱۳۹۶/۳/۲۴ | پذیرش: ۱۳۹۶/۵/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۵/۱۹



XML   English Abstract   Print


دوره 22، شماره 3 - ( مرداد و شهریور 1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها