:: دوره 22، شماره 3 - ( مرداد و شهریور 1396 ) ::
جلد 22 شماره 3 صفحات 295-310 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی اثر محیط کشت حاصل از سلول های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان در درمان ناباروری آزواسپرمیک القاء شده به وسیله بوسولفان در موش بالب–سی
آقای احمد مظفر1، دکتر داوود مهربانی 2، دکتر اکبر وحدتی3، دکتر ابراهیم حسینی4، دکتر محسن فروزان فر5
1- دانشجو دکتری گروه زیست شناسی، واحد علوم و تحقیقات فارس، دانشگاه آزاد اسلامی، فارس، ایران، 2 گروه زیست شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران،
2- استادیار 3مرکز تحقیقات فناوری سلول های بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز ، ایران، ، mehrabad@sums.ac.ir
3- استاد گروه زیست شناسی، واحد علوم و تحقیقات فارس، دانشگاه آزاد اسلامی، فارس، ایران، 2 گروه زیست شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران،
4- دانشیار گروه زیست شناسی، واحد علوم و تحقیقات فارس، دانشگاه آزاد اسلامی، فارس، ایران، 2 گروه زیست شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران،
5- استادیار گروه زیست شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی،مرودشت، ایران
چکیده:   (324 مشاهده)

زمینه و هدف: تجویز داروهای شیمی درمانی در بیماران مبتلا به سرطان می تواند زمینه ساز ناباروری باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی اثر محیط استفاده شده در کشت سلول های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان (سیکریتا) در درمان ناباروری آزواسپرمیک القاء شده به وسیله بوسولفان در موش بالب–سی انجام گردید.

روش بررسی: در این مطالعه تجربی، هجده سر موش سوری از نژاد بالب - سی به صورت تصادفی به سه گروه کنترل،آزواسپرمی و سیکریتا تقسیم شدند. حیوانات گروه کنترل هیچگونه تیمار دارویی دریافت نکردند. برای توقف اسپرماتوژنز و القای آزواسپرمی دو دوز بوسولفان(10 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) با فاصله 21 روز به موش های گروه آزواسپرمی و سیکریتا تزریق شد.  35 روز بعد از آخرین تزریق بوسولفان، محیط استفاده شده در کشت سلول های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان به درون بیضه موش های گروه سیکریتا تزریق گردید. هشت هفته پس از تزریق محیط کشت، بیضه های تمامی حیوانات جدا گردید و تحت بررسی هیستولوژیک و هیستوموفومتریک قرار گرفتند.داده ها با استفاده از آزمون واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته ها: یافته های هیستولوژیک نشان می دهد، در گروه آزواسپرمی، سلول های اسپرماتوژنیک به شدت کاهش یافته بود و فضاهای واکوئله در اپیتلیوم زایا مشاهده گردید. پس از درمان با سیکریتا بهبود لایه اپیتلیوم زایا و فرایند اسپرماتوژنز مشاهده شد. همچنین یافته های هیستومورفومتریک نشان داد که ضخامت و مساحت سلولی، قطر کلی، مساحت مقطع عرضی و شاخص اسپرماتوژنز لوله‏های منی‏ساز در گروه سیکریتا نسبت به گروه آزواسپرمی ‏افزایش داشت (001/0p<)، اما نسبت به گروه کنترل کاهش نشان داد (05/0p<). همچنین تعداد و تراکم عددی لوله‏های منی‏ساز در گروه کنترل و سیکریتا نسبت به گروه آزواسپرمی ‏کاهش داشت (001/0p<در هر سه گروه، قطر و مساحت لومنی لوله های منی ساز اختلاف معنی‏داری نداشتند (05/0p>).

نتیجه گیری: محیط استفاده شده در کشت سلول های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان (سیکریتا) می تواند موجب بازگشت اسپرماتوژنز در موش های آزواسپرمیک القاء شده به وسیله بوسولفان شود. این یافته ها می تواند به یافته های پیشین در درمان ناباروری جنس نر اضافه گردند.

واژه‌های کلیدی: سلول های بنیادی مزانشیمی، سیکریتا، بوسولفان، آزواسپرمی
متن کامل [PDF 280 kb]   (59 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی
دریافت: ۱۳۹۵/۱۰/۶ | پذیرش: ۱۳۹۶/۴/۹ | انتشار: ۱۳۹۶/۵/۳



XML   English Abstract   Print


دوره 22، شماره 3 - ( مرداد و شهریور 1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها