زمینه  و هدف: یکی از مهترین نروتروفین‌ها عامل نروتروفیک مشتق از مغز(BDNF) می‌باشد که افزایش آن منجر به توسعه سندرم متابولیک می‌گردد. عامل نروتروفیک مشتق از مغز رابطه مستقیمی‌با بیماری‌هایی از قبیل؛ صرع، آلزایمر و افسردگی دارد. هدف از این تحقیق بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر عامل نروتروفیک مشتق از مغز، انسولین و مقاومت به انسولین در موش‌های صحرایی بود.

روش بررسی: در این مطالعه تجربی 24 سر رت اسپراگوداولی نر با سن 8 هفته و میانگین وزن 43/31 ±72/280  گرم به صورت تصادفی به دو گروه  کنترل  و تجربی(تمرین استقامتی) تقسیم شدند. هم‌چنین قبل از شروع تحقیق، رت‌ها دوره یک هفته‌ای جهت سازش‌پذیری با محیط جدید و نحوه فعالیت روی نوارگردان را طی کردند. در طی هشت هفته موش‌های گروه تمرین استقامتی روی دستگاه نوارگردان بدون شیب (شیب صفر درصد) با سرعت هشت تا 20 متر در دقیقه و به مدت 60 دقیقه در هر جلسه و سه جلسه در هفته دویدند. موش‌های گروه کنترل در طول این مدت هیچ‌گونه فعالیت ورزشی نداشتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در پایان هفته هشتم، موش‌های صحرایی جهت اندازه‌گیری پارامترهای مورد مطالعه قربانی شدند تا تغییرات بیوشیمیایی ناشی از تأثیر تمرین‌های استقامتی مورد بررسی قرار گیرد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری تی مستقل تجزیه و تحلیل شدند..

یافته‌ها: هشت هفته تمرین استقامتی اثر معنی داری بر عامل نروتروفیک مشتقل از مغز موش‌های صحرایی نداشت(11/0=p) با وجود این هشت هفته تمرین استقامتی باعث کاهش معنی‌دار انسولین (005/0=p) و مقاومت به انسولین (001/0=p) در موش‌های صحرایی می‌شود.

نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق استنباط می‌شود که تمرین استقامتی( پروتکل تمرینی مورد استفاده) برای کاهش انسولین و مقاومت به انسولین مناسب، ولی برای افزایش عامل نروتروفیک مشتق از مغز مناسب نمی‌باشد.